AGİT/Ulusal Azınlıklar Yüksek Komiserliği’nin Çok Etnikli Toplumlardaki Polislik Faaliyetlerine Yaklaşımı: Çeşitliliğe Saygı ve Ayrımcılık Yapmama maksızın mevcuttur. Bu bağlamda, azınlığın tanınmasına karar verecek olan yapı sadece devlet değildir. Ulusal Azınlıklar Yüksek Komiserliği çatışmaları önlemek amacıyla bağımsız olarak bu grupları tanımaktadır. Komiserlik’in temel yol gösterici ilkesi, hem çoğunluk hem de azınlık tarafından entegrasyon ihtiyacını vurgulayıp, çeşitliliğe saygı göstermek ve bunu teşvik etmektir. Polisle ilgili eylemler AGİT’in doğrudan odak noktasında değildi. Bu nokta 90'lı yılların sonunda, özellikle 1999 yılında İstanbul Belgesi’nin kabul edilmesiyle daha görünür hale geldi. Söz konusu belge, AGİT'in, UAYK’nin çatışmayı önleme, kriz yönetimi ve çatışma sonrası rehabilitasyon süreçlerindeki bütünleyici çabalarında olduğu gibi, polisler ile ilgili faaliyetlerde de rolünün genişletilmesine dair taahhüdünü içermektedir. Komiserlik, çok etnikli toplumlarda operasyonel çalışma ve üye devletlere yapısal yardım yoluyla polislik konularına gittikçe daha fazla değinmiştir. UAYK’nin tecrübesi, çoğunluk ve azınlık topluluklarının temsilcilerinin katılımını dâhil ederek, polisin gerilimin hafifletilmesindeki ve çatışmaları çözmedeki rolününün ne kadar önemli olduğunu göstermiştir. Polisin etnik gerilimi küçük çapta ele alma konusundaki hazırlıksızlığı çoğu zaman kontrol edilemeyen bir çatışma dalgasına yol açmaktadır. UAYK, alanında önde gelen uzmanların, çok etnikli toplumlarda polislikle ilgili tavsiyeler tasarlamaları için bir toplantı düzenlenlemiştir (206). Tavsiyeler; genel ilkeler, işe alım ve temsil, etnik topluluklarla ilişki kurma, operasyonel uygulamalar, eğitim ve profesyonel destek ile çatışma önleme gibi altı alana bölünmüştür. Genel prensipler aşağıdaki hipotezler etrafında konumlanmıştır. Öncelikle, üye devletler polislik faaliyetleri dahilinde inter-etnik ilişkilerin önemi konusunda bir devlet politikası belirlemeli ve bu politika çok etnikli toplumlar için entegrasyon politikasının bir parçası olmalıdır. İkincisi, bu tür politikalar profesyonelleşme ve hizmet polisliğine yönelimi teşvik etmek için daha geniş bir eylemin parçası haline gelmelidir. Bu bağlamda çok etnik yapılı bölgelerde polislik, eğitim ile geliştirilmesi gereken veya tekrar eden eğitimler ile iyileştirilmesi gereken bir mesleki yeterlilikte olmalıdır. Üçüncüsü, polis yalnızca etnik topluluklar 165