DEVLET OKULLARINDA DİNLER VE İNANÇLAR HAKKINDA ÖĞRETİME İLİŞKİN TOLEDO KILAVUZ İLKELERİ İlk olarak, ebeveynlerin okul yetkililerinin öngörmedikleri sorunları tespit ettiği bazı durumların olması muhtemeldir. Yetkililerinin dikkatini çekmeyen çeşitli türde suiistimaller meydana gelebilir. Müfredatın içeriği, öngörülmeyen veya beklenmedik bir misyonerlik veya dayatmacılık yapısına sahip olabilir ya da sadece belirli bir geleneğe inananların tanıyacağı şekillerde incitici veya yanıltıcı olabilir. Eğitimi vermekten sorumlu olan öğretmen yeterince duyarlı olmayabilir. Bu ve benzeri birçok duruma verilebilecek uygun tepki, sorunu diyalog, tartışma ve programın ve uygulamasının gözden geçirilip düzeltilmesi ile çözmek olacaktır. Bu durumda, katılmamayı tercih etme hakkı uzun vadede gerekli olmayabilir, ama bir emniyet supabı olarak mevcut olmalıdır ve uzun bir süre, sorun çözülene kadar gerekli olabilir. Folgerø /Norveç ve Leirvåg / Norveç Davaları Norveç, 1997 yılında "Hıristiyan Bilgisi ve Din ve Ahlak Eğitimi" isimli bir zorunlu ders başlattı. Hümanist ebeveynler ve çocuklar, hem BM İnsan Hakları Komitesi hem de Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önüne getirdikleri davalarda buna itiraz ettiler. Söz konusu ders, Hıristiyanlığa genel bir giriş yapmanın yanı sıra, dini olmayan yaşam tarzları da dahil olmak üzere, diğer büyük dünya dinlerinin ve görüşlerinin bir tanıtımını yapmak için tasarlanmıştır. Devlet görevlileri çeşitli inançlardan öğrenciler arasında diyalogu teşvik etmeyi umdukları ve herkesin en azından bu ders kapsamındaki dinler hakkında temel bilgiye sahip olması gerektiğine inandıkları için dersten tamamen muaf olunmasına izin verilmemiştir. Sonuçta, her iki yargı makamı da uygulandığı haliyle dersin yeterince tarafsız olmadığı ve Norveç tarafından oluşturulan kısmi katılmama düzenlemesinin, davacıların insan hakları taleplerinin ihlal edilmesini önlemek bakımından yetersiz olduğu sonucuna varmıştır. İlgili kararların özetleri Ek III'te yer almaktadır. İkinci olarak, bazı ebeveynler, çocuklarının gerçekliğin alternatif yorumlarına maruz kalmasına itiraz etmelerine yol açan dini veya dini olmayan inançlara sahip olabilir. Örneğin, dinler ve inançlar hakkında öğretim, bazı dini inanç sahipleri tarafından görecelik veya sekülerizm dayatması ya da bazı hümanistler tarafından din dayatması olarak algılanabilir. Her iki grup da din öğretiminin belirli tiplerine şiddetle itiraz edebilir. Çağdaş eğitimci bunu talihsizce veya yanlış yönlendirme gibi görebilir, ancak uluslararası standartlar "devletin [eğitim yetkilileri de dahil olmak üzere] dini inançların veya bu inançları ifade etmek için kullanılan araçların meşru olup olmadığını belirleme konusundaki takdir yetkisini" açıkça reddetmektedir75. Buna bağlı olarak, dinler ve inançlar hakkında öğretimin belirli örneklerine karşı vicdani ret, tam da din veya inanç özgürlüğü hakkının (ve aynı zamanda ebeveynlerin çocuklarını bu inançlara göre yetiştirme hakkının) korumayı amaçladığı bir haktır. Yukarıdaki durumların her ikisinde de katılmamayı tercih etme hakkının gerçekten 75 Salvation Army Moskova Şubesi / Rusya (AİHM, Başvuru No. 72881/01 5 Ekim 2006), paragraf 92. 57