söyleyeyim   belediye   diyor   kampa   gidin,   siz   de   şimdi   gelmişsiniz   söyleyin   onlara   gitmiyoruz  kampa.  Yardım  da  etmeyin  ama  kampa  da  göndermeyin.  Gelirken  çok   sıkıntı   yaşamadık.   Evimiz,   tarlalarımız,   eşyalarımız,   hayvanımız   vardı   orada.   Köyümüz   boşaldı.   Kimse   kalmadı.   Kardeşlerim,   Kayınbabam   Irak   Kürdistan’ı’na   geçti.  Bizi  dövüyorlardı,  kaçtık.  Her  birimiz  ayrı  bir  devlete  kaçtık.  Amca  oğullarım,   kaynım   bir   sürü   kişi   öldürüldü   savaşta.   Haklarımızı   söyleyen   olmadı   bilmiyoruz.Yardım   eden   aileler   bizi   bu   otele   getirdiler.   Gelen   Suriyelileri   buraya   getiriyorlar  zaten.  Geldiğimizde  gittik  kaymakama,  belediyeye.  Fatih  belediyesi  de   geldi   bir   kere.   Birkaç   gün   yiyecek,   giysi   getirdiler.   Ama   sonra   kampa   götürmek   istediler.   Biz   gitmek   istemedik.   Kızlarımız   var   sonuçta.   Çalışan   kimse   yok   kocam   kalp  ve  şeker  hastası,  çocuğum  13  yaşında  çalışamıyor  o  da.  Kirayı  ödeyemiyoruz.”   14.  Görüşme  (Erkek)   “3  kişiyiz  biz,  ben  eşim  ve  çocuğum.  Oğlum  6  aylık.  2  ay  önce  Şam’dan  geldik.  Urfa   üzerinden   otobüsle   geldik.   Benim   1000   TL   kadar   param   vardı   onunla   geldik.   İş   bulabiliriz   diye   geldik   ama   dil   bilmediğim   için   vermiyorlar.   Kürtlerin   yanında   işe   başlayacaktım   ama   onlar   da   izinsiz   çalıştıramayız   dediler   ceza   yazarlarmış   o   yüzden  almadılar.  Kampa  gitmedik,  çünkü  çadır  çok  zor  ve  ben  iş  arıyorum.  Evim,   eşyalarım,   işim   orda.   Hepsini   bıraktım   savaştan   kaçtım   geldim.   Zaten   o   yüzden   savaş   bitince   geri   dönmek   istiyorum.   Yok,   çalışma   iznim   yok.   Haklarımı   bilmiyorum.   Buraya   gelince   bu   odayı   gösterdiler   girdik.   Ayda   300   lira   kira   veriyorum   ama   bu   ay   ödeyemedim   sadece   100   lira   verebildim.   Gerisi   borç.   Belediyeye   falan   gitmedim.   Kimsenin   karşına   gidip   yardım   isteyemem.   İnsan   boynunu  büküp  yardım  isteyemez  ki.  Yok  çalışan  yok.  Ancak  günlük  işler  yaparsam   biraz  geçiyor  elime  ama  yok  işte  dil  bilmediğimiz  için  iş  de  vermiyorlar.  devletten   hiç   yardım     almadım.   Kürtler   yardım   getiriyorlar   sağ   olsunlar.   Yiyecek,   giysi   getiriyorlar.   Yatacak   bir   döşeğimiz   yok,   battaniyenin   üstünde   yatıyoruz.   Yok,   çok   şükür  hastalık  falan  yok.    En  büyük  sıkıntımız  iş  bulamamak.”     15  Görüşme   “5   kişilik   bir   aileyiz.   3   erkek   2   kadın.   En   küçüğü   2   aylık   olmak   üzere   yaşları   20,22,25  ve  ailenin  en  yaşlı  üyesi  55  yaşında.  Ben  1,5  yıldır  Türkiye’deyim    4  ay  önce   ailem  geldi  İstanbul’a.  İstanbul’da  akraba ��tanıdık  vardı  o  yüzden  geldik  iş  buluruz   diye   geldik.   Kampta   hiç   kalmadık.   Suriye’de   Qamişlo’da   yaşıyorduk   gelirken   hiç   bir   şey   almadık,   kapımızı   kapatıp,   giyecek   eşyalarımızı   aldık   geldik.   Oturma   iznimiz   yok  yasal  haklarımızı  bilmiyoruz,  herhangi  bir  bilgilendirme  yapmadı  kimse,  yarın   bizi  buradan  atsalar  yapacak  bir  şeyimiz  yok.  Akrabaların  yardımıyla  kalacak  yer   temin   ettik.   Bir   sağlık   güvencemiz   yok   hastalık   durumuna   Kürtçe   bilen   komşuların   yardımları   ile   kendi   imkanlarımızla   ilaç   alıyoruz.   Evde   iki   kişi   çalışıyor   Suriye’de   tekstil   işi   yapıyorduk   burada   da   buna   benzer   işler   yapıyoruz.   Çalışırken   sıkıntı   çekiyoruz   dil   bilmiyoruz   paramızı   geç   ve   eksik   alıyoruz.   Devletten   herhangi   bir   yardım   almadık.   Ailenin   en   yaşlısı   kalp   hastası   burada   herhangi   bir   tedavi   görmüyor  ilaçlarını  kendi  olanaklarımızla  alıyoruz.”   16.  Görüşme   “10   kişilik   bir   aileyiz   6   kız   4   erkek   olmak   üzere   en   küçüğümüz   3   yaşında   .3   aydır   Türkiye’ye   gelmişiz   Suriye   üzerinden   doğruca   Türkiye’ye   geldik.   Akrabalarımız     29