yardımcı
oluyorlar.
Hiçbir
kurumdan
yardım
almadık.
Çocuk
hastalandı,
hastaneye
götüremedik.”
“7
kişiyiz,
4’ü
çocuk,
çocukların
1’i
kız
3’ü
erkek.
Kız
hasta
ağır
soğuk
algınlığı,
erkek
çocuklardan
birinin
beyninde
tümör
var.
2
aydır
Türkiye’deyiz.”
“..devlet
dairesine
ben
hiç
gitmedim.
Ben
burada
para
topluyorum
oda
parasını
vermemiz
gerekiyor
oda
parası
için
dileniyorum.
Durumumuz
kötü
kimse
çalışmıyor.
Hiç
bir
yardım
alamıyoruz.”
“Kampta
kalmadık,
kamplar
hapishane
gibi
bir
yere
çıkamıyorsunuz.
Kalabalık
o
yüzden
gitmedik.
Oturma
iznimiz
var,
çalışma
yok.
Hayır
haklarımızı
bilmiyoruz.”
“3
aile
aynı
evde
kalıyoruz.
10
çocuk
var
toplam
16
kişiyiz.
Qamişlo’dan
geldik.
3
aydır
Türkiye’deyiz.”
“Kampa
gitmedik.
Çünkü
oraya
gidince
çıkamıyorsun
oradan,
oranın
vatandaşı
gibi
oluyorsun
ve
oranın
şartları
çok
kötü.
Gelirken
sıkıntı
yaşamadık.
Pasaportlarımız
da,
kimliklerimiz
de
var
ama
kimse
kontrol
etmedi
gelirken.”
“Geldiğimde
belediyeye
gittim
400
TL
verdiler
iki
ay
için.
2
koli
erzak
verdiler.
Bana
kampa
gitmemi
söylediler.
Ben
de
gitmek
istemediğimi
söyledim.
Çocuklarım
küçük
ben
de
ameliyatlıyım
zaten,
kalkamıyorum
yerimden.
Çalışan
kimse
yok.
Belediyeden
aldım.
Onun
dışında
yardım
etmediler,
ilgilenmediler.”
“Kocamın
ailesi,
ben
ve
çocuklarım
ve
erkek
kardeşimin
ailesi
3
aile
kalıyoruz
bu
iki
odada.
Toplamda
10
çocuk
var
evde.
Kız
kardeşlerimle
birlikte
17
kişiyiz.”
“2-‐3
ay
önce
geldik.
Burada
iş
var
diye
buraya
geldik,
ama
biz
dil
bilmiyoruz
diye
iş
de
vermiyorlar
o
yüzden.
Antep’te
iş
bulmak
zor
diye
kalmadık.
Kampa
gitmedik.
Bizim
için
çok
zor
olur.
Çocuklarla
çadırda
yaşamak
çok
zor.”
“Kampta
yer
yoktu
bizi
almadılar.
Hem
de
bizim
kız
çocuklarımız
var.
Duyduk
ki
kampa
kız
girenler
kadın
çıkıyor,
kadınların
çoğu
hamile
kalıyor
başkasından.
Biz
ne
için
varız
namusumuzdan
başka.
O
yüzden
gitmedik
kampa.
Gitmek
de
istemiyoruz.”
“Ayda
300
lira
kira
veriyorum
ama
bu
ay
ödeyemedim
sadece
100
lira
verebildim.
Gerisi
borç.
Belediyeye
falan
gitmedim.
Kimsenin
karşına
gidip
yardım
isteyemem.
İnsan
boynunu
büküp
yardım
isteyemez
ki.
Yok
çalışan
yok.
Ancak
günlük
işler
yaparsam
biraz
geçiyor
elime
ama
yok
işte
dil
bilmediğimiz
için
iş
de
vermiyorlar.
devletten
hiç
yardım
almadım.”
“Suriye’de
Qamişlo’da
yaşıyorduk
gelirken
hiç
bir
şey
almadık,
kapımızı
kapatıp,
giyecek
eşyalarımızı
aldık
geldik.
Oturma
iznimiz
yok
yasal
haklarımızı
bilmiyoruz,
herhangi
bir
bilgilendirme
yapmadı
kimse,
yarın
bizi
buradan
atsalar
yapacak
bir
şeyimiz
yok.”
“Dil
bilmediğimiz
için
devlet
dairelerine
gidemiyoruz.
Ben
ve
kardeşim
çalışıyoruz
ama
paramızı
alamıyoruz
bu
ay
paramızı
almadık
işten
çıktık.
Kanarya’da
bir
yer
var,
oraya
gidiyoruz
çalışmaya.
Devletten
herhangi
bir
yardım
almadık.
Annemde
19