YAŞ AYRIMCILIĞI çoğu zaman bu dönemin ve/veya toplumsal kategorinin üzerinde fazla kafa yorulmamasına neden olmaktadır. Çocuğun yaşı nedeniyle dışlandığı bir diğer alan da politik alandır. Çocuğun masumiyetine dair egemen görüş, onların politik alanın dışında olduğunu kabul eder. Çocukları bu alandan uzak tutarak yetişkin dünyasının kaba ve acımasız gerçeklerinden koruduğumuzu düşünürüz. Oysa politik alandan uzak tutulan çocuklar ciddi bir dışlanmayla karşı karşıyadır. Çocukların politik hakları üzerine yazan Franklin’e göre bu durum “hiçbir bireyin ya da grubun yapılmasına katılmadığı yasalara tabi olamayacağını söyleyen demokratik ilkenin ihlalinin açık bir örneğini sunar” (Franklin, 1993: 37). Üstelik bu ihlal, özellikle eğitim, aile, çevre ya da nükleer silahların geliştirilmesi ve kullanılması gibi daha çok çocukları ilgilendiren alanlardaki politik düzenlemeler söz konusu olduğunda daha da ciddi bir hal alır. Bu iki örnek, en gözümüzün önünde, en alışık olduğumuz ve hatta büyük ölçüde kabul ettiğimiz iki temel alanda çocukların yaşları dolayısıyla uğradıkları ayrımcılık ve dışlanmayı farklı açıdan görmemize olanak sağlayacaktır. Aslında bu örnekler hemen hiçbir ülkede çocukların yaşı ve statüsü ayrımcılık nedeni veya gerekçesi olarak kabul görmediğini gösterir. Bu çerçevede çocuklara yönelik ayrımcılığın hangi koşullarda ortaya çıktığını şu şekilde toparlayabiliriz: 1- Yetişkinlerde normal görülen veya hoşgörülen kimi davranışlardan çocukların uzak durması için tedbirler alınmakta ya da bu tür davranışlar cezalandırılmaktadır. Örneğin, bir yetişkinin evden ya da okuldan (işten) ayrılması konusunda bir kısıtlama olmamasına rağmen çocuklar bu tür davranışları nedeniyle cezalandırılabilir. Bir derneğe üye olma, dava açma vb. hakları kullanma imkânları yoktur ya da ancak ebeveynlerinin rızasıyla bu haklarından yararlanabilirler. 2- Gerçek ya da varsayılan özel gereksinimlerinin korunmasına yönelik kimi önlemler, faaliyet alanının sınırlılığı ya da toplumsal yaşamın belirli etkinliklerinden ya da alanlarından dışlanmasıyla çocukları daha dezavantajlı bir duruma sürükler. 3- Çocuklar haklara, mallara, kurumlara, hizmetlere yetişkinlere göre daha az erişim olanağına sahiptir. 159