SEÇMELİ DİN DERSLERİ VE KİTAPL ARI HAKKINDA iNSAN HAKL ARI TEMELLi BiR DEĞERLENDiRME “Peygamberlik ve Peygamberimiz” başlıklı ikinci ünitede, insan onurunun korunmasının ve insan haklarına saygı gösterilmesinin Hz. Muhammed tarafından istendiği belirtilmiştir. “Hz. Adem’den (a.s.) Hz. Muhammed’e (s.a.v.) Peygamberlik” başlığı altında Kuran’ı Kerim’de 25 peygamberin adı belirtilmesine rağmen bazı peygamberlerden çok kısa bahsedilmekte (örneğin Hz. Adem, Hz. Sit, Hz. Nuh, Hz. İbrahim, Hz. Yusuf, Hz. Musa), Hz. İsa ve diğer 18 peygamberden ise hiç bahsedilmemektedir. Bu da haliyle kapsayıcılık ilkesiyle uyumlu değildir. Bu ünitede bütün dinlerin esas itibariyla insanları aynı dine uymaya çalıştığına, tüm peygamberlerin de insanları Allah’ın birliğine ve ona kulluk etmeye çağırdığına, dolayısıyla aslında dinlerin kardeşliğine vurgu yapılmaktadır. Bu tespitten sonra İslamiyet’in en mükemmel din olduğu da belirtilmektedir. Metin bu haliyle yansızlık ilkesiyle uyumlu değildir. Diğer bütün din ve inanҫlara saygı gösterilmesi ve bunlara eşit derece de yaklaşılması yansızlık ilkeleri aҫısından önemlidir. “Peygamberimiz ve Çocuklar” adlı ünitede Hz. Muhammed’in her zaman çocuklara ve kadınlara çok değer verdiği, özellikle Cahiliye döneminin anlayışına ters olarak kız çocuklarının hor görülmemesini ifade ettiği belirtilmiştir. Bu da kadın ve çocuk haklarının güvence altına alındığı insan hakları hukukuyla uyumlu bir anlayıştır. Bu bölümün bilgi notunda Hz. Muhammed’in bir Yahudinin oğlunun hastalanması neticesinde kendilerine yaptığı ziyaret anlatılmaktadır: “Allah Resulu (s.a.v.) onu ziyarate gitti. Hastanın yanına oturdu ve ona, Müslüman olmasını teklif etti. Hasta çocuk, orada bulunan babasına baktı. Babası, ‘Oğlum, Ebu’l-Kâsım’ın sözünü dinle’ dedi. Bunun üzerine çocuk Müslüman oldu. Efendimiz (s.a.v) hastanın yanından çıkınca ‘Şu genci cehennem azabından kurtaran Allah’a hamdolsun’ buyurdu.” (Buhârî, el-Câmiu’s-Sahih, Merdâ, 11, Cenâiz, 80; Ahmed b. Hanbel, Musned, C 3, s. 227). Hz. Muhammed’in bu sözünden Müslüman olmayanların hepsinin yeri cehennemmiş gibi bir anlam çıkmaktadır ki, bu da doktriner bir anlayıştır. “En Güzel Örnek Peygamberimiz” başlıklı dördüncü ünitede Hz. Muhammed’in hür, köle, kadın, erkek, çocuk, yaşlı, Müslüman, gayrimüslüm ayrımı yapmadığı belirtilmektedir. Bu da uluslararası insan hukukunun temel standartlarından birisi olan ayrımcılık yasağı ve eşitlik ilkesini destekleyen bir ifadedir. Hatta Hz. Muhammed’in ağaç kesme ve avlanma yasağını desteklemesinden bahsedilmektedir ki, bu da günümüzdeki çevre ve hayvan haklarıyla uyumludur. “Peygamberimiz ve Sahabe” başlıklı son ünitede Hz. Muhammed’in ayrımcı bir dili hiçbir zaman kullanmadığından örneklerle bahsedilmektedir. Bu da din ve inançların insan hakları ve barışla ilişkilendirilmesi ilkesi anlamında önemlidir. Ortaokul 6. sınıfta okutulan Peygamberimizin Hayatı kitabındaki konular 5. sınıf kitabındakilerle çok benzerdir: Örneğin “Peygamberimizin Çocukluk Yılları”, “En Güzel Örnek Peygamberimiz”, “Peygamberimiz ve Sahabe”. 199 200 201 202 203 204 205 206 199 200 201 202 203 204 205 206 60 A.g.k., s. 55. A.g.k., ss. 55-60. A.g.k., s. 70. A.g.k., s. 78. A.g.k., s. 81. A.g.k., ss. 95 ve 109. A.g.k., s. 100. A.g.k., s. 121.