DEVLET OKULLARINDA DİNLER VE İNANÇLAR HAKKINDA ÖĞRETİME İLİŞKİN TOLEDO KILAVUZ İLKELERİ genellikle öğrencilerin görüşleri, deneyimleri, duyguları ve fikirleri dikkate alınır. Öğrenciler kendi inançları, değerleri ve kararları üzerinde düşünmeye teşvik edilir. Buna bazen, "din hakkında öğrenme"nin aksine, "dinden öğrenme" de denilir52. Her öğrencinin kendi görüşünü sunması için yeterince rahat hissettiği güvenli bir öğrenme alanı oluşturulması, bu tür çalışmalar için bir ön koşuldur. Öğrenci merkezli pedagojinin ve yarattığı tartışmaların dinamik yapısı göz önüne alındığında, kişisel değerlerin ve inançların görünür hale gelmesi daha olasıdır53. Kişinin kendi inançları hakkında açık olması, başkalarını da aynı şeyi yapmaya davet etmeye hizmet edebilir. Bu açıklık, inançlar ve değerler hakkında samimi ve saygılı tartışma fırsatları sağlayabilir. Fakat aynı zamanda, bilhassa eğer öğrenciler kendi inançlarının özel bir mesele olarak kalmasını tercih ediyorsa, inançlarının sınıfın geri kalanından farklı olduğunu hissediyorsa veya inançları öğretmeninkinden farklıysa, bazı öğrencilerin izole ve yabancılaşmış hissetmeleri tehlikesini taşır. Bu hususlar doğrudan profesyonellik ve öğretmenlerin eğitimi ile ilgilidir. Bu konu bir sonraki bölümde tartışılacaktır. Empatik eğitim hakkında bir not Dinler ve inançlar hakkında öğrenimde öğrenciler arasında empatik bir tutumun teşvik edilmesi tavsiye edilmektedir. Empatik eğitim, başka bir kişinin ne hissettiğini gerçekten anlama çabalarını ve başka bir kişinin deneyiminin özünü saygıyla konuşabilme becerisini ifade eder. Bu, bir başkasının duygusal durumunun kavranmasından kaynaklanan duygusal bir tepki olan veya diğerleri için endişe duyguları içeren sempatiden farklıdır. Empatik eğitim hem öğretmen merkezli hem de öğrenci merkezli pedagojiler için önerilmesine karşın, farklı bakış açılarının ortaya çıkma potansiyeli göz önüne alındığında ikincisi için özellikle önemlidir. 52 "Din hakkında öğrenme", dinlerin yapısının, inançlarının, öğretilerinin ve yaşam biçimlerinin, kaynaklarının, uygulamalarının ve ifade biçimlerinin sorgulanmasını ve araştırılmasını içerir. Öğrencilerin münferit dinlere dair bilgi ve anlayışlarının ve birbirleriyle nasıl ilişkili olduklarının yanı sıra, dinin yapısının ve özelliklerinin araştırılmasını da kapsar. Yorum, analiz ve açıklama becerilerini içerir. Öğrenciler, uzmanlık sözcüklerini kullanarak bilgi ve anlayışlarını anlatmayı öğrenirler. "Dinden öğrenme", öğrencilerin din hakkında öğrendikleri ışığında kendilerinin ve başkalarının deneyimleri üzerine düşünmesini ve bunlara tepki vermesini sağlamakla ilgilidir. Öğrencilerin din hakkında öğrendiklerini uygulama, yorumlama ve değerlendirme becerilerini geliştirir. 53 Öğrenci merkezli pedagoji; Kanada, Finlandiya, Hollanda, İsveç ve İngiltere gibi bazı AGİT üyesi Devletlerde oldukça gelişmiştir. 38