4.
Görüşme
3
kişilik
bir
aileyiz,
2
aydır
buradayız.
Erkek
çocuğum
var.
O
üşüttü
hasta.
Türkiye’ye
2
ay
önce
geldik.
Önce
Nusaybin’e
gittik
eşimin
Mardin’de
akrabası
vardı.
Oradaki
akrabalardan
para
topladık
ve
İstanbul’a
geldik.
İstanbul’da
da
eşimin
akrabaları
vardı
onların
yanına
geldik.
Kampa
gitmedik
hiç.
Bize
sınırda
hiçbir
şey
anlatmadılar.
Hiçbir
bilgim
yok.
Buradaki
akrabalarımız
yardım
ettiler.
300
liraya
bir
ev
buldular
ama
ev
çok
rutubetli.
Devlet
dairelerine
hiç
gitmiyoruz.
Ben
tekstil
atölyesinde
çalışıyorum,
komşular
da
yardım
ediyor.
Devletten
herhangi
bir
yardım
almadım..
Komşulardan
yardım
almıştık
o
kadar.
Çocuk
bir
haftadır
hasta.
Komşulardan
ilaç
alıyoruz.
Hastane
gidemiyoruz.”
5.
Görüşme
(12
yaşında
kız
çocuk,
Eminönü’nde
para
topluyor)
“Türkiye’ye
2.5
ay
önce
geldik
Nusaybin’e
geçtik
ordan
otobüsle
geldik.
Kampta
hiç
kalmadık,
duyduk
kamplar
çok
kalabalık
o
yüzden
gitmedik.
Pasaportumuz
var,
mahalledeki
Kürtler
yardım
etti
bir
oda
bulduk
kalıyoruz
küçük
oda,
devlet
dairesine
ben
hiç
gitmedim.
Ben
burada
para
topluyorum
oda
parasını
vermemiz
gerekiyor
oda
parası
için
dileniyorum.
Durumumuz
kötü
kimse
çalışmıyor.
Hiç
bir
yardım
alamıyoruz.”
6.
Görüşme
“6
kişiyiz,
3
kız
2
erkek
çocuk
var,
eşim
Suriye’de.
En
büyük
çocuğum
12
yaşında.
2.5
aydır
buradayız
burada
gelenler
vardı
onları
aradık
otobüse
bindik
geldik,
dedik
belki
burada
iş
buluruz
ama
olmadı.
Kampta
kalmadık,
kamplar
hapishane
gibi
bir
yere
çıkamıyorsunuz.
Kalabalık
o
yüzden
gitmedik.
Oturma
iznimiz
var,
çalışma
yok.
Hayır
haklarımızı
bilmiyoruz.
Otele
günlük
40
lira
veriyoruz
çok
sıkıntı
çekiyoruz.
Hastaneye
çocukları
götürdüm
burada
Kürt
bir
arkadaş
yardımcı
oldu
bir
kısım
parayı
o
verdi,
o
yardımcı
oldu.
Çalışan
yok
buradaki
komşular
yardım
ediyor
Kürtler
arada
yardım
veriyorlar.
Devletten
bir
tek
battaniye
verdiler.
Çocuklara
süt
alamıyorum
savaş
bitse
de
dönsek,
Allah
kimseyi
vatansız
etmesin
yabancılık
çok
zor.”
7.
Görüşme
“3
aile
aynı
evde
kalıyoruz.
10
çocuk
var
toplam
16
kişiyiz.
Qamişlo’dan
geldik.
3
aydır
Türkiye’deyiz.
Nusaybin’e
geçtik
ordan
İstanbul’a,
bir
akrabam
vardı
burada
evlenmiş
onu
aradım
gel
dediler
önce
ben
geldim
sonra
kardeşlerim
ve
annem
babam
geldi.
Kampta
kalmadık
Türk
devletinin
burada
Kürtlere
yönelik
baskılar��nı
biliyorduk,
dedik
kampa
gitmeyelim.
Gelirken
bir
sıkıntı
yaşamadık,
evimiz
kaldı
Qamişlo’da,
başka
bir
şeyimiz
yok
zaten.
Oturma
iznimiz
var
ama
çalışma
yok,
yasal
haklarımızı
bilmiyoruz.
Bizi
kimse
bilgilendirmedi.
Burada
akrabam
vardı
yardım
etti
evi
bulduk.
Muhtara
başvuru
yaptım
yardım
için,
ikametgâh
yok
veremeyiz
dedi.
Bir
sorun
olduğu
zaman
buradan
bir
Kürt
arkadaşlar
bize
yardımcı
oluyorlar
sağ
olsunlar.
Ben
Suriye’de
Halep’te
iyi
bir
makinacıydım
tekstilde
çalışıyordum.
İstanbul’a
geldim
baktım
burada
da
tekstil
var,
önce
birkaç
26