Ayrımcılığı İspatlamak: Güçlükler ve Olanaklar gulanması ihtimali gibi etik sorunlardır. Bu sorunların hangi aşamada özel hayata saygı hakkını ihlal ettiği konusunda önemli etik tartışmalar yürütülebilir. Gizli ajan ya da sivil polis etkinliklerinde de gündeme gelebilen bu sorunda deneklerin pasif durumda olması ve karşısındakini bir suç işlemeye kışkırtacak davranışlardan çekinmesi önem taşır. Yine ayrımcılık yapıldığı kanısını desteklemek adına karşılaştırılabilir ve temsil eden veriler elde etmek gereklidir. 4. Mağduriyet Çalışmaları (Victimization Studies) Mağduriyet çalışmaları, ayrımcılığa uğrayan grup veya kişilerin deneyimlerine ilişkin anket ve görüşme gibi çeşitli çalışmaları içerir. Bu tür çalışmalar daha sınırlı nitelikte olmaları nedeniyle tek başına bir ispat aracı niteliğinde kabul edilemeyecekse de davalarda argümanı destekleyici olabilecektir. Örneğin kadına yönelik şiddetin ayrımcı temelde olup olmadığı konusunda değerlendirme yaparken AİHM, bu şiddetin yaygınlığı ve bilinirliğine karşın devletin bu şiddetle mücadelede yeterince aktif olmadığı değerlendirmesinde bu tür araştırmaların varlığını ayrımcılığın ispatında kullanmaktadır.14 Bu bakımdan, sivil toplum örgütlerinin raporları ile konuyla ilgili yapılan akademik çalışmalar ayrımcılığın ispatlanmasında destek araçları olarak kullanılabilecektir. 5. Ayrımcılık Yapanın Öz-Değerlendirmesi (Self-Reports) Ayrımcılığa uğrayanlar değil, ayrımcılık uygulayanlar üzerinde çalışmalar yapılması da bir başka yöntemdir. Bu yöntemde bu kişilerin ayrımcı davranış, inanç ve algılara sahip olup olmadığı veya bunların farkında olup olmadığına ilişkin araştırmalar yapılır. Ancak bu tür araştırmalarda ayrımcılık yapan kişinin ayrımcı olmadığını göstermek üzere gerçekçi 14 Bunun en tipik örneğini AİHM’in Opuz kararında görmek mümkündür. Kararda Türkiye’de kadına karşı şiddetle ilgili çeşitli derneklerin ve insan hakları örgütlerinin raporlarına yer vermiş ve bu şiddetin bilinir olmasına dayanak olarak kullanmıştır. 89