10.
Görüşme
(Kız
çocuğu)
“3
kız,
3
erkek
kardeşiz.
Ben
13
yaşındayım.1,5
aydır
buradayız.
Pasaportla
geldik
ama
kampa
gitmedik.
Gelirken
yolda
kimse
bir
şey
sormadı.
Belediye
2-‐3
defa
erzak
verdi
ama
evdeki
eşyaları,
battaniye
vs.
buradaki
insanlar
getirdi.
Annem
milletten
aldığı
yiyecekleri
pişiyor
bize
onlarla
yemek
yapıyor.
Bize
kıyafet
de
getirdiler.
Doktora
gidiyoruz.
Annem
şimdi
doktorda
hatta.”
11.
Görüşme
(Kadın)
“Kocamın
ailesi,
ben
ve
çocuklarım
ve
erkek
kardeşimin
ailesi
3
aile
kalıyoruz
bu
iki
odada.
Toplamda
10
çocuk
var
evde.
Kız
kardeşlerimle
birlikte
17
kişiyiz.
(Çocukların
yaşları
1
ile
8
arasında
değişiyor.)
2
ay
önce
geldik.
Antep
üzerinden
otobüsle
geldik.
Suriye’den
çıkarken
kimse
bir
şey
sormuyor,
herkes
çıkıyor
yani.
İş
bulabilmek
için
geldik.
Kampa
gitmedik.
Babam
ve
ayağından
sakat
erkek
kardeşim
iş
arıyorlar
orada
bulamazlardı.
İstanbul’da
kimseyi
tanımıyoruz.
Çadırda
da
kalmak
istemediğimiz
için
geldik.
Evimizi
işimizi
bıraktık
geldik.
Ama
buraya
gelişimiz
zor
olmadı.
Hangi
haklarım
var
bilmiyorum,
kimse
anlatmadı.
Buradaki
insanlar
yardım
etti,
esnaf
falan.
Belediye’ye
kaymakama
hepsine
gittik.
Bir
kere
yardım
etti
belediye
bir
daha
da
bakmadı.
Evde
çalışan
yok.
Yardımlarla
geçiniyoruz.
Belediyeden
500
lira
verdiler.
İHH
yardım
etti
bize,
yiyecek,
kıyafet,
ilaç,
mama
ve
bez
yardımı
verdi.
Küçük
çocuğumun
beyninde
su
toplanıyor.
Hastanede
Haseki’de
kaldık
1
ay
boyunca.
Hastaneye
gidince
oradaki
esnaf
tercümanlık
yapıyor.
Para
almadılar
orada
bizden.
Kiramızı
veremiyoruz.”
12.
Görüşme
(Erkek)
“5
kişiyiz
3
çocuk
var.
önce
Halep’ten
çıktık
Antep’e
gittik.
5-‐6
gün
kaldık
orada.
Sonra
da
otobüs
parasını
halktan
topladılar
bize
verdiler
buraya
geldik
biz
de.
2-‐3
ay
önce
geldik.
Burada
iş
var
diye
buraya
geldik
ama
biz
dil
bilmiyoruz
diye
iş
de
vermiyorlar
o
yüzden.
Antep’te
iş
bulmak
zor
diye
kalmadık.
Kampa
gitmedik.
Bizim
için
çok
zor
olur.
Çocuklarla
çadırda
yaşamak
çok
zor.
Evimizi,
eşyalarımızı
bıraktık
oralarda.
Ben
ticaret
yapıyordum
Suriye’de.
Pasaportlarımız
var.
Kontrol
falan
etmediler
ama
gelirken.
Esnaf
buldu
bize,
aşağıdaki
marketteki
adam
bize
çok
yardım
ediyor
o
buldu
evi
de.
Zaten
gelen
Suriye’lilerin
çoğu
bu
otelde
kalıyor.
Buraya
250
TL
veriyoruz.
En
çok
da
bu
zor
geliyor
bize,
veremiyoruz.
Gittik
belediyeye
kaymakamlığa.
İHH
geldi
ama
hiçbiri
yardım
etmiyor
doğru
dürüst.
Belediye
bize
kampa
gidin
diyor.
Evde
çalışan
da
yok.
İş
vermiyorlar
ki.
Çevredekiler
yardım
ediyor.
Onun
dışında
yok,
devlet
yardım
etmiyor.
Çok
hasta
olan
yok
ama
karım
hasta
şimdi.
Hasta
olunca
gidiyoruz
hastaneye
oradakiler
yardım
ediyor,
biz
para
veremiyoruz
ki.
Kirayı
ödeyemiyoruz
ve
iş
istiyoruz.”
13.
Görüşme
(Kadın)
“7
kişiyiz.
5
çocuğum
var.
Pasaportlarımızla
Halep’ten
Urfa
üzerinden
geldik
ama
kimse
kontrol
etmiyor
pasaportları.
4
ay
oldu
buraya
geleli.
İş
için
geldik
İstanbul’a.
Burada
kimseyi
tanımıyorduk
buraya
gelince
tanıştık
Suriye’lilerle.
Zaten
bize
burayı
gösterdiler
gelmemiz
için.
Kampta
yer
yoktu
bizi
almadılar.
Hem
de
bizim
kız
çocuklarımız
var.
Duyduk
ki
kampa
kız
girenler
kadın
çıkıyor,
kadınların
çoğu
hamile
kalıyor
başkasından.
Biz
ne
için
varız
namusumuzdan
başka.
O
yüzden
gitmedik
kampa.
Gitmek
de
istemiyoruz.
Bakın
ben
size
28