CDL-AD(2019)017rev - 38 - F. Bildirim, iyi yönetim ve yasal çözümler 111. Genel bakış. Bu bölüm, özellikle bildirim süreci dahil olmak üzere, toplanma özgürlüğünün kolaylaştırılmasıyla ilgili yaygın olarak ortaya çıkan ana usul meselelerini ele almaktadır. Bu prosedürlerin tasarlanması konusunda evrensel bir plan bulunmamakla birlikte kanunlarda veya tüzüklerde sağlanan ayrıntı düzeyi gibi toplantıların yapılmasına ilişkin belirli prosedürler de ülkeden ülkeye değişiklik gösterecektir - insan hakları standartları, ilgili mevzuat ve uygulama usullerindeki prosedürle ilgili koruma tedbirleri ihtiyacını ifade eder. 1. Bildirim prosedürleri 112. Kısıtlama olarak bildirim. Önceden bildirim şartı, toplanma özgürlüğü hakkına fiili bir müdahaledir ve bu nedenle bu tür herhangi bir şart, gerekli ve orantılı bir şekilde kanunla öngörülmelidir.207 Dahası, "bu nitelikteki düzenlemeler, Sözleşme tarafından korunduğu şekliyle barışçıl toplanma özgürlüğüne gizli bir engel teşkil etmemelidir."208 Ayrıca, ön bildirime ilişkin kuralların uygulanması tek başına bir amaç olmayabilir. Başka bir deyişle, bildirimde bulunulmaması, toplantıyı hukuka aykırı kılmamalı ve tek başına katılımcılara kısıtlamalar getirilmesine veya barışçıl bir toplantının dağıtılmasına yol açmamalıdır.209 113. Uluslararası standartlar, toplantılar için önceden bildirimde bulunulmasını şart koşmaz. Uluslararası insan hakları hukukuna göre, yerel mevzuatın bir toplantının önceden bildirilmesini şart koşması gerekli değildir. Bu nedenle, bazı ülkelerde herhangi bir toplantı için bildirim şartı bulunmazken,210 ve bazı ülkelerde yalnızca belirli toplantı türleri için bildirim gerekliliği bulunmaktadır. Bununla birlikte, büyüklüklerine, yapılarına ve yerlerine bağlı olarak belirli toplantı türlerinin önceden bildirilmesini şart koşmak için meşru sebepler olabilir. Ön bildirim, devletin bir toplantının barışçıllığını daha iyi sağlamasına211 ve etkinliği kolaylaştırmak veya kamu düzenini, kamu güvenliğini ve başkalarının hak ve özgürlüklerini korumak için düzenlemeler yapmasına olanak sağlayabilir. Sonuç olarak, bildirimde bulunma şartı, genellikle AİHS Madde 11 ve MSHUS Madde 21'de belirtilen, izin verilebilir sınırlamalarla uyumlu olacaktır.212 Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi daha önce, “halka açık bir etkinlik için bildirim ve hatta izin prosedürlerinin, prosedürün amacı yetkililerin herhangi bir toplantının sorunsuz bir şekilde yürütülmesini teminat altına almak için makul ve uygun tedbirleri uygulamalarına izin vermek olduğu sürece, normalde Sözleşme Madde 11 kapsamındaki hakkın özünü ihlal etmediğini" (vurgu eklenmiştir) ve derneklerin ve diğer gösteri organizatörlerinin, toplantıların bildirilmesine ilişkin olanlar da dahil olmak üzere yürürlükte olan yönetmeliklere uygun olarak oyuncuları oldukları demokratik oyunun kurallarına uymalarının önemli olduğunu değerlendirmiştir (Skiba / Polonya, a.g.e.). Bakınız, diğer yetkililer arasında, Lashmankin ve Diğerleri / Rusya, (2017), a.g.e., not 50, paragraf 147. Ayrıca bkz. İnsan Hakları Komitesi'nin Fas Hakkındaki Nihai Yorumları [1999] BM Dok. CCPR/C/79/Add.113, paragraf 24: “Komite, toplantılar için bildirim gerekliliğinin kapsamının genişliğinden ve bir toplantıya dair bildirim alınması şartının genellikle kötüye kullanıldığından endişe duymaktadır. Bu da Sözleşme Madde 21'de teminat altına alınan toplanma hakkının fiili olarak sınırlandırılmasına neden olmaktadır. Bildirim gerekliliği, her durumda bir alındı düzenlenmesini sağlamak üzere benimsenen dış mekan toplantıları ve prosedürleriyle sınırlı olmalıdır." 208 Oya Ataman / Türkiye, (2006), a.g.e., not 113, paragraf 38. 209 Novikova ve Diğerleri / Rusya, Başvuru No. 25501/07, 57569/11, 80153/12, 5790/13 ve 35015/13, 26 Nisan 2016, paragraf 163. 207 Örneğin İrlanda'da. Aynı zamanda, İrlanda'daki organizatörler bir toplantı yapmadan önce uygun bir yerel polis karakoluna kendi rızaları ile bildirimde bulunabilirler. Ayrıca bkz. İrlanda Anayasası (Bunreacht na hÉireann) Madde 40; Anayasa Madde 24 (Değişiklik No. 17), 1931 (halka açık toplantıları ilan etme yetkisi); 1939 Tarihli Devlete Karşı Suçlar Kanunu Madde 28; ve Garda Síochána'nın kıdemli memurlarına, büyük bir insan topluluğunu çekmesi muhtemel bir etkinliğin gerçekleştiği veya gerçekleşmek üzere olduğu bir yere erişimi düzenleme yetkisi veren 1994 tarihli Ceza Adalet (Kamu Düzeni) Yasası, Madde 21. ABD ile ilgili olarak bkz. Nathan W. Kellum, "Permit Schemes: Under Current Jurisprudence, what Permits are Permitted?" (İzin Planları: Mevcut İçtihatta Hangi İzinlere İzin Veriliyor?", Drake Law Review, Cilt 56, No. 2, 2008, s. 381. 211 Rassemblement Jurassien Unité Jurassienne / İsviçre (1979), a.g.e., not 42, s. 119. ABD mahkemeleri, toplantı mesajının içeriğinin değerlendirilmesini kapsamayan ve halka açık forumlara erişim hakkını öngören bir izin şartını onaylamıştır. Bkz. Cox / New Hampshire Eyaleti, 312 US 569, 573-575 (1941) (Herhangi bir izin şartının, içerikle ilgili olmayan zaman, yer ve davranış biçimi kısıtlamalarıyla sınırlı olması gerektiğini belirtir). C. Edwin Baker, önceden bildirimde bulunanların bu şekilde ek faydalar elde edebileceği bir gönüllü (zorunlu değil) bildirim sistemi önermiştir. Bkz. "Mandatory Parade Permits" (Zorunlu Yürüyüş İzinleri), bölüm 7, C. Edwin Baker, Human Liberty and Freedom of Speech (İnsan Hürriyeti ve İfade Özgürlüğü) (Oxford: Oxford University Press, 1993), s.138-160. Ayrıca bkz. Tabatha Abu El-Haj. “All Assemble: Order and Disorder in Law, Politics, and Culture" (Hepsi Toplanıyor: Hukuk, Politika ve Kültürde Düzen ve Düzensizlik) University of Pennsylvania Journal of Constitutional Law Cilt 16, 2014, s. 949. 212 Bkz. BM İnsan Hakları Komitesi, Kivenmaa / Finlandiya (Tebliğ No. 412/1990, 31 Mart 1994), paragraf 9.2. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Devletler bildirim talep etme hakkına sahip olduklarından, 'şarta uymayan gösterilere katılanlara [orantılı] yaptırımlar uygulayabilmeleri gerektiğine' karar vermiştir. Bkz. Ziliberberg / Moldova, Başvuru No. 61821/00, 4 Mayıs 2004 tarihli kabul 210